donderdag 13 december 2018

Maandag 10 december

Om 7.15 u schuiven we aan aan het uitgebreide ontbijtbuffet. Vanaf morgen eten we steevast een omelet of confituur bij de getelde stukjes Frans brood en de oploskoffie. Ook de Nederlanders en
equipe van ITG zijn aan de ontbijttafel en maken afspraken voor de uitvoering van het programma.

Om 8.15 u bereiden we het bezoek voor aan de chef de coopération van de ambassade, Melanie Schellens. We bekijken wat we willen vertellen over état civil, guichet unique, landbouw en decentralisatie. We leggen klemtoon op de afstemming tussen lokale en nationale programma’s en hoe de Belgische overheid aan beleidsbeïnvloeding zou kunnen op een aantal domeinen. Bovendien willen we aftoetsen of er bijkomende synergiën mogelijk zijn.

De chef de coopération maakt indruk en opent poorten
Zij stelt zeer gerichte vragen en legt linken met programma’s van andere Belgische en internationale actoren.

Voor de état civil vragen we om afstemming te bepleiten tussen inspanningen en realisaties op lokaal vlak en nationaal vlak. Voor de ingewijden: afstemming tussen RAVIP en radiance of andere softwarepakketten voor geboorteregistratie. Melanie gaat in op de tendens van de president en zijn regering om vele zaken te recentraliseren zoals lokaal geïntegreerd waterbeleid, energie, afval, registre foncier,... Ze is zeer positief over het strategisch overleg tussen alle Belgische actoren en de samenwerking die daaruit voortvloeit. Ze geeft ook enkele tips over ondersteuning met betrekking tot landbouwprogramma’s, maar betreurt dat het beleid ontwikkelingssamenwerking voor Benin zo sterk wordt opgehangen aan een landbouwproduct en dat bepaalde actoren minder worden betrokken. Vorige week waren we bij het bezoek van minister De Croo nog getuige van een nieuwsuitzending over artisanale en semi-industriële productie van ananassap in Allada. De motor achter dit verhaal is een vrouw. Onze vrienden uit Za-Kpota kunnen hier alleen van dromen. Tot slot vertellen we nog over onze jardins scolaires en dat we hopen iets te kunnen leren van Ile de Paix en het rode kruis die in het Noorden een vergelijkbaar project hebben en sterk inzetten op de securité alimentaire et nutritionelle. Bij het binnen komen merkten we al het meubilair op van gerecycleerde paletten. Als we bij wijze van afscheid ons Hoogstraats herbruikbaar aardbeientasje overhandigen, vertelt ze spontaan over een zwerfvuilactie waaraan een honderdtal vrijwilligers van oa de ambassade aan meededen. We vertellen hoe ook de jongeren uit Hoogstraten en Za-Kpota tijdens de inleefreis een symbolische actie deden. Ook Academics for Développement (AFD) deed een onderzoek in Senegal geïnspireerd door een initiatief met de naam Precious Plastics. We plannen een ontmoeting met de studenten later op het jaar.



Nadat we in de gekende buvette en restaurant zijn gaan eten brengen we een bezoek aan
Nicole, onze zeer gewaardeerde medewerkster van de État Civil. Ze heeft een motorongeval gehad tijdens een werkbezoek naar Toucountouna is het noorden van Benin. Ze had zware verwondingen in het aangezicht, aan haar oog, neus, bovenlip, tanden en haar knie. Ze verblijft bij haar zus in residentiële buitenwijk op weg naar Ouidah. Ze is nog steeds zwaar aangeslagen door het ongeval, de duur van het herstel en de zware kosten. We wensen haar een spoedig herstel en beloven haar om met de burgemeester en het kader te bekijken wat we kunnen doen om deze kosten te verlichten op basis van een kostenstaat en om een arbeidsongevallenverzekering of ziekteverzekering te bespreken voor alle personeelsleden die niet statutair zijn. Voorlopig kreeg ze steun uit de sociale kas van gemeente. We krijgen ook meer informatie over de link tussen RAVIP  en een ziekteverzekering voor de allerarmsten.
Naast het herstel van Nicole maken we ons ook zorgen over de werking rond état civil. Naast Nicole is ook Sandrine afwezig wegens ziekte en Césaire kan geen terreinbezoeken maken omwille van een moeizaam herstellende scheur in het bovenbeen als gevolg van een val in het stadhuis.

Op weg naar Bohicon discussiëren we over de grijze mist. Is die het gevolg van de l’armatan of van de vervuiling of l’armatan noir comme Jef le dit. Opvallend is dat er minder hout en houtskool langs de weg te koop is. De president heeft ook daar een strenge regelgeving ingevoerd om ontbossing tegen te gaan. Onze partners hebben hier gemengde gevoelens bij. Er zijn meer benzinestations. Maar de prijzen van brandstof 530 CFA aan station en 325 CFA bij informele sector verschillen enorm. Enkel overheidsdiensten, internationale actoren en zij die een officieel bewijs nodig hebben blijken hier te tanken.

Kennismaking met de TIC
We maken kennis met Rabi. Hij is opgegroeid in Cotonou maar zijn vader is afkomstig van Bohicon. Hij heeft nog voor ANCB gewerkt en is heel ondernemend en open.
Hij geeft aan dat er veel werk te doen staat. Hij wil graag werken met open source systemen. Eerst wil hij bekijken of die compatibel zijn met het programma van Radiance en Debocom.
Een tweede Jan Leemans want hij kan ook toetsenborden, computers,... herstellen en gaat voor de beste optie op lange termijn. Hij geeft ook aan dat er ook moet worden ingezet op goede condities (stof en temperatuur, gebruikstips,...). We zijner niet over uit of hij op Stromae lijkt of op Lumumba.

Tien stappen vooruit en twee achteruit
Dan bespreken we het voorlopige verslag en het actieplan rond état civil. Door ziekte van personeel en personeelswissels staan veel verworvenheden onder druk. Daar komt dan nog eens de moeizame afstemming tussen nationale en lokale overheid bovenop. Een grote uitdaging is de beveiliging van alle gegevens. Met betrekking tot de kapitalisatie van de werkwijze of het uitschrijven van een good practice stellen we voor ACNB te vragen voor ondersteuning. Er liggen nu andere prioriteiten. De uitbreiding van de  automatisering naar de arrondissementen en de vorming van personeel moeten nog uitgeklaard worden, net zoals de rapportage

En dan is het tijd om na te kaarten met Michée et Rabi.

dinsdag 11 december 2018

8 & 9 december - Rien n’ est jamais sûr.


Zaterdag is nog een spannende dag. De kleinkinderen komen en blijven slapen. Ze willen nog koekjes bakken en de koffers moeten nog gepakt. De familietraditie wil dat het weekend na zes december kerstbomen worden gehaald en versierd.

Tussendoor proberen we de extra journaals over de politieke crisis te volgen. We hebben net een succesvolle 11.11.11 campagne rond migratie achter de rug met warme verhalen van culturen die elkaar vinden in Hoogstraten. Toch verscheurt dit thema ons land.

Het thema migratie krijgt ook een heel ander gezicht als je een Afrikaans land bezoekt dat tot de armste in de wereld behoort. Een land waar de informele economie naar schatting 65 % procent uitmaakt en 90 % van de actieve bevolking tewerkstelt. Als ik al die jonge mensen zie - 50 % is jonger dan 18 jaar - dan zie en hoor ik een tijdbom. Het contrast is groot tussen de armoede en wat er te koop is in de wereld.

Ook Jef had nog een drukke avond. Teerfeest van de fanfare. Als voorzitter kan je daar niet ontbreken. Iedereen was verwonderd dat hij al om twaalf uur naar huis ging.

Zondagochtend vertrekken we met realistische verwachtingen. Via de kwartaalopvolging weten we dat we op de goede weg zijn. Uit ervaring hebben we echter geleerd dat er steeds onverwachte zaken opduiken. Daarin verschillen Hoogstraten  of België niet van Za-Kpota of Benin.

Tijdens dit bezoek willen we de samenwerking tijdens de voorbije vijf jaar evalueren. Als voorbereiding op dit bezoek hebben we een overleg met Frans Olthof, een Nederlander die al jaren in Benin meewerkt aan programma’s rond kadaster, en Harry Nuiten, voormalig burgemeester van Alphen-Chaam. Ze werkten mee aan de stedenband in Dogbo en Kandi in het kader van het programma van VNG, de Nederlandse vereniging van steden en gemeenten.
Naast geboorteregistratie en het verhogen van de gemeentelijke inkomsten zijn het kadaster en een plan voor ruimtelijke ordening belangrijke instrumenten om een lokaal beleid uit te bouwen.
Harry bezorgt ons tijdens de tussenlanding in Abidjan in Ivoorkust een boek met de titel: "Rien n’est jamais sûr", waarin hij zijn ervaringen in Afrika heeft neergepend. Met de verkoop van dit boek financierde hij al verschillende kleinere projecten rond gehandicaptenzorg en onderwijs in Dogbo. Vlot leesbare lectuur in vergelijking met het evaluatieverslag van South Research: "Entrepreneuriat inclusif et durable dans le secteur agricole au Bénin". Deze studie bevat veel nuttige informatie voor een mogelijke samenwerking bij de versterking van de filière en het opzetten van een kleinschalige transformatie-eenheid voor sinaasappelen.

Ook Hugues van Bohicon zit op het vliegtuig. Ook hij heeft een drukke periode achter de rug van rapportage en planning.
En is er Fair Trade-koffie

Op het vliegtuig is Hoogstraten nooit ver weg :-)

 











We hebben al bij al een rustige vlucht. De luchthaven is opnieuw veranderd.
Onze vrienden laten weten dat ze later zullen zijn op de luchthaven omwille van een ongeval met twee vrachtwagens. Zij blokkeren de weg. Bovendien heeft ook Appolinaire autopech. Geen nood het pendelbusje van Hotel du Lac brengt ons veilig ter plaatse. Het toeval wil dat er ook enkele medewerkers van het instituut voor tropische geneeskunde in de bus zitten. De link met mijn zus Leen is snel gelegd. Drie van hen zijn hier voor opdrachten rond TBC, één iemand gaat werken rond reproductieve gezondheidszorg.

In het hotel drinken en eten we nog iets. We ontmoeten ook Lambert die vervoer aan het regelen is voor Frans van Ridderkerke en Michiel van Merelbeke. Hij wil in de toekomst ook graag met Hoogstraten samenwerken. ‘Niets’ blijft onopgemerkt via de sociale media.
Appolinaire en Michée arriveren. Het weerzien is hartelijk. We wisselen nieuws uit over Hoogstraten en Za-Kpota. Met de parlementsverkiezingen in Benin in zicht hebben ze ook vele vragen over de lokale verkiezingen en de politieke crisis bij ons. Ook de maillots jaunes zijn niet aan hun aandacht ontsnapt.

donderdag 20 september 2018

Dag 16 van de inleefreis: Dikke knuffels in Brussel, spandoeken en koffiekoeken!


De terugvlucht was toch wel vermoeiend. Een hele nacht vliegen en niet heel goed kunnen slapen… Onze vlucht gaat heel vlot! We zouden landen om 06.40 uur, maar we landen al om 06.00 uur. Het is nog spannend of iedereen er wel op tijd zal zijn… We zijn wel wat zenuwachtig om iedereen terug te zien.

Omdat we zo vroeg zijn geland hebben we voldoende tijd. We rekken de tijd om ons wat op te frissen in de Belgische wc’s. We merken meteen het verschil. We poetsen onze tanden met kraantjes water, spoelen de wc door met de spoelknop,… ook dat is weer wennen!

In Za-Kpota hebben we allemaal kleurrijke stoffen gekocht, de naaister kwam enkele dagen geleden langs om onze maten op te meten en maakte traditionele Afrikaanse kleren voor ons. Van broeken, rokken tot bomba. Ideale moment om deze te showen! Ook koning Thijs mocht niet ontbreken. Hij trok zijn koningstenue aan.

Ondertussen in de aankomsthal verzamelt iedereen om ons een warm ontvangst te geven.




Nog even wachten op onze koffers en de reis is echt afgelopen… Wat een belevenis, wat een ervaring hebben wij daar gehad! We hebben veel gelachen, vies gekeken naar het eten, blij gekeken naar het eten, we werden met onze neus op de realiteit gedrukt, hebben gezweet van de hitte, gedanst, gespeeld, beleefd,… en nog veel meer! We willen onze Afrikaanse (ondertussen) vrienden heel hard bedanken voor alles! Zij hebben ons iedere dag begeleid door hun gemeente, meegenomen naar hun eigen dorpje, school,… zij hebben ons geholpen bij het kopen van de stoffen op de markt, weggetrokken van de straat wanneer er een motor aankwam, leren dansen, leren poetsen met een Afrikaanse bezem,… Van de kleine dagdagelijkse dingen tot dingen die wij voor altijd meenemen.

Een dikke dikke merci!

Ondertussen hebben we onze koffers en lopen we richting de aankomst hal. Wat een leuk weerzien! Iedereen was er en ja ja, zelfs spandoeken waren erbij! Maar waar we allemaal heel blij mee waren... de koffiekoeken van de mama van Thijs J
Een aankomst met dikke knuffels, spandoeken en koffiekoeken. Moe en voldaan gaan we allemaal richting huis. Wie weet tot een volgende keer!



vrijdag 14 september 2018

Dag 15 van de inleefreis: Ganvié et hupsaké!


Deze ochtend stond onze wekker iets vroeger dan normaal want we moesten ons vliegtuig halen. We maken nog een tussenstop in Ganvié, een paaldorp. Na enkele traantjes en laatste keer gezwaai zijn we goed en wel vertrokken in Za-Kpota. We stapten in de bus en waren weg!

Abel, Appo en Michée reisden met ons mee. De sfeer op de bus zat voor een allerlaatste keer weeral goed! Toen we uitstapten mochten we meteen het gondelbootje op. Gelukkig had ons bootje een motor en konden wij gezellig genieten van het uitzicht, al was dit soms wel wat wiebelig ;) We vaarden over het grootste meer van Benin. Het was onderverdeeld in kleine vissersputten en reikte helemaal tot in Cotonou. Doordat er veel beplanting was, moest de motor regelmatig proper worden gemaakt. Uiteindelijk kwamen we veilig “aan land” bij een gezellig restaurantje.

De “big mama” van het restaurantje kwam gezellig bij ons aan tafel zitten. Maar ook de huisdieren liepen onder onze tafel door en kwamen kijkje nemen wie we waren. Je moet je bij Ganvié voorstellen dat dit het Venetië is van Benin, maar dan zonder verharde straten, enkel water en veerbootjes. De huisdieren leven bij de mensen in huis en op het terras. Ganvié heeft zijn charme maar ook zeker een bewondering voor de mensen die daar leven.

Na een heerlijke maaltijd moesten we onze Afrikaanse vrienden toch even leren op tijd te zijn. We moesten ten laatste om 17u30 op de luchthaven zijn, maar tegen onze vrienden hebben we toch maar gezegd dat we er al om 17u00 moeten zijn. Uiteindelijk waren we er om 17u29. Goed en wel aangekomen op de luchthaven, wachten we nu op ons vliegtuig om terug vliegen naar België!

Tot morgen (in real life!!)



Dag 14 van de inleefreis: we ronden stilaan af


Wat vliegt de tijd! Het lijkt nog maar even geleden dat we in de luchthaven van Cotonou aankwamen en nu is het jammer genoeg alweer onze laatste dag hier in Za-Kpota. Vandaag staat er niet veel meer op het programma en zullen we de laatste dingen afronden.

In de voormiddag bezoeken we nog de markt van Bohicon, die lekker druk is. Wat een sensatie: superveel onbekende geuren, kleuren en geluiden komen op ons af. Omdat we met een te grote groep zijn, splitsen we op in twee groepjes om de verschillende kraampjes te verkennen. Al meteen stuiten we op de eerste uitdaging, want we moeten de straat oversteken. De brommers zoeven voorbij met veel getoeter. Gelukkig krijgen Abel en Maxime ons aan de andere kant van de straat, waar we onze ogen kunnen uitkijken. Er zijn kraampjes die stoffen verkopen, maar ook machetes en juwelen kan je op de markt vinden. Wat we het meeste zullen onthouden? Het deel waar de slagers zitten. We zien varkenskoppen, stukken vlees en bloed en er is een man bezig met het slachten van een koe. Nadat we nog een paar dingetjes hebben gekocht en van de ervaring van de markt hebben kunnen genieten, keren we weer huiswaarts, waar ons laatste middagmaal al klaarstaat! Frietjes met bakbanaan, het is feest. J 


Als we onze buikjes rond hebben gegeten en hebben kunnen genieten van een Afrikaanse siësta, is het tijd om de afgelopen twee weken te evalueren. We staan in een cirkel rond een boom en laten aan de hand van onze plaats ten opzichte van de boom zien hoe we over de activiteiten van de inleefreis denken. De conclusie: het was een topreis die we nooit zullen vergeten! En daar denkt ook de gemeente zo over, want we worden op het gemeentehuis verwacht om de laatste avond in stijl af te sluiten. Vijf minuutjes op de burgemeester wachten worden er al snel tien en dertig en na drie uur maakt hij eindelijk zijn opwachting. Van Afrikaans wachten gesproken! Michée, Celestin en de burgemeester nemen uitgebreid de tijd om iedereen die aan de reis heeft meegeholpen te bedanken. Het was een groot succes en dat komt door veel mensen. Om ons te bedanken, wilt hij ons een gewoven sjaal en een mooie armband met onze naam op geven, superlief!

Nu kruipen we snel onder de wol, want morgen zullen we op tijd op moeten staan om de laatste dingen op te rommelen en om negen uur richting Ganvié te trekken. Da’s een palendorpje dat we zullen bezoeken voor we naar de luchthaven gaan om weer richting België te vliegen. Tot snel!

Dag 13 van de inleefreis: "de VITO van Za-Kpota"


Na een heerlijk ontbijt met weer lekkere avocado’s kon onze dag hier in Za-Kpota beginnen. Deze voormiddag waren we weer de gast bij ASEZ om met alle kindjes leuke spelletjes te spelen. We kwamen er al snel achter dat niet alle spelletjes hier anders zijn maar er ook Afrikaanse versies bestaan van onze spelletjes. Zo begonnen we de spelvoormiddag met een Afrikaanse versie van drakenbal en nog enkele andere Afrikaanse spelletjes. Daarna hebben we de kinderen ook een aantal spelletjes van bij ons aangeleerd zoals TIK TAK BOEM, doktertje in de knoop … We zijn ook nog met alle kinderen naar een monument in Za-Kpota gegaan om daar samen een paar toffe foto’s en filmpjes te maken. Het was heel warm, maar doordat iedereen heel actief meespeelde was het alsnog een kei plezante spelvoormiddag!

 ’s Middags aten we heerlijke, knapperige, gezonde, warme frietjes gemaakt van maniok. Na het eten hadden we even tijd om wat uit te rusten, maar iedereen begon spontaan gezelschapsspelletjes te spelen met elkaar. Op die manier was de middag ook weeral goed begonnen! J


Om 15 uur vertrokken we stilaan richting CCFP aka de “VITO van Za-Kpota”. Wij zagen dat leerlingen in deze school dingen leerden over landbouw, lassen, metaalbewerking en bouw. Vervolgens mochten we ook zelf de handen uit de mouwen steken. We hielpen bij de schooltuin door het planten van plantjes en het plukken van pepers. Vooral bij het pepers plukken hebben we veel gelachen … “Zo pikant kan dat nu toch niet zijn?”, “AAAHH, oei, precies toch wel!!” 
De vergelijking met de VITO in Hoogstraten is niet zomaar spontaan ontstaan. Zij hebben namelijk een scholenband met deze school in Za-Kpota. De VITO had ons ook enkele werkuniformen gegeven die wij vervolgens mochten schenken aan de school. Nog eens een dikke merci aan de VITO, zowel de leerkrachten als de leerlingen waren er zéér tevreden  mee.
Daarna vertrokken we richting het centrum van Za-Kpota voor onze allerlaatste sketch van deze reis, gelukkig scheen de zon deze keer heel hard en kan de sketch wel doorgaan. Eerst speelden we nog kat en muis met de kinderen, een spel dat ze nog niet kenden. Iedereen (wij, de kinderen en de ouders) waren zeer enthousiast over de sketch en ook de nabespreking met de volwassenen was zeer interessant. Toen we vertrokken kregen we nog veel aandacht van de kinderen, het was bijna een processie tot aan onze slaapplaats! ;)

Toen we aankwamen van deze zonnige dag hadden we geen tijd om uit te rusten want vanavond koken we zelf een Belgische maaltijd. Uiteraard gebeurde dit ook op onze manier en werden ook de mannen meteen aan het werk gezet. Nadat we samen vele wortels en aardappelen hadden geschild mocht het resultaat er zijn: heerlijke pejkesstoemp met een goei stukske kiek! Dat was smullen! De Afrikaanse jongeren vonden het ook heel lekker, maar uiteraard niet pikant genoeg… dan nog maar wat “piment” erop.

’s Avonds hebben we nog gezellig samen gebabbeld, veel gelachen en daarna was het weeral tijd om te gaan slapen zodat we uitgerust zijn voor onze laatste dag samen met de Afrikaanse jongeren!!

HOUDOEE!! J

Dag 12 van de inleefreis: een rustige maar speciale dag


We startten de dag met een nieuw ontbijt, deze keer avocado met een broodje. Dit was genieten. Hier in Afrika zijn de avocado’s extra lekker!
Op het programma voor de voormiddag stond een artisanale activiteit, dit was de plaatselijke weverij. Door middel van sturing van voeten en armen werd er een patroon gevormd, dit had als eindresultaat een sjaal, doek…

Ook wij mochten eens proeven van dit werk, het zag er makkelijker uit dan het was.
Bij de weefster ging het een stuk sneller, zij vertelde ons dat ze dagelijks werkt van 7uur tot 21uur. Dit was goed om twee tot vier doeken te maken.
Buiten werden er rieten matten gemaakt, dit was het werk van twee jonge meisjes. Ook dit was interessant om uit te proberen, dit ging een stuk makkelijker.
Tijdens de terug wandeling kwamen de letters van Za-Kpota tegen, vergelijkbaar met Hollywood. Hier kon natuurlijk geen groepsfoto ontbreken.
Na het middageten zijn we op bezoek geweest bij een naaister. Het was een uniek beeld om te zien hoe de kleren werden gemaakt met een zelf aan te drijven naaimachine.
Daarna was het tijd om de opening van onze cinema voor te bereiden. Tot deze afwerking behoort de decoratie, de afwerking van de muur, de ondergrond zitbaar maken, …

Bij deze willen we ook selection Lauryssen bedanken voor de schenking van de DVD speler en alle andere mensen die op een of andere manier hebben gesponsord, gesteund. Dikke merci!
De kindjes werden om 20u00 verwacht voor de eerste film. De film die werd afgespeeld is “The Incredibles”. 

De cinema werd op een officiële manier geopend door middel van het doorknippen van een lint. Zo konden we de avond met z’n alle op een mooie en gezellige manier afsluiten.
 Slaapwel, tot morgen. Zzzz