donderdag 20 september 2018

Dag 16 van de inleefreis: Dikke knuffels in Brussel, spandoeken en koffiekoeken!


De terugvlucht was toch wel vermoeiend. Een hele nacht vliegen en niet heel goed kunnen slapen… Onze vlucht gaat heel vlot! We zouden landen om 06.40 uur, maar we landen al om 06.00 uur. Het is nog spannend of iedereen er wel op tijd zal zijn… We zijn wel wat zenuwachtig om iedereen terug te zien.

Omdat we zo vroeg zijn geland hebben we voldoende tijd. We rekken de tijd om ons wat op te frissen in de Belgische wc’s. We merken meteen het verschil. We poetsen onze tanden met kraantjes water, spoelen de wc door met de spoelknop,… ook dat is weer wennen!

In Za-Kpota hebben we allemaal kleurrijke stoffen gekocht, de naaister kwam enkele dagen geleden langs om onze maten op te meten en maakte traditionele Afrikaanse kleren voor ons. Van broeken, rokken tot bomba. Ideale moment om deze te showen! Ook koning Thijs mocht niet ontbreken. Hij trok zijn koningstenue aan.

Ondertussen in de aankomsthal verzamelt iedereen om ons een warm ontvangst te geven.




Nog even wachten op onze koffers en de reis is echt afgelopen… Wat een belevenis, wat een ervaring hebben wij daar gehad! We hebben veel gelachen, vies gekeken naar het eten, blij gekeken naar het eten, we werden met onze neus op de realiteit gedrukt, hebben gezweet van de hitte, gedanst, gespeeld, beleefd,… en nog veel meer! We willen onze Afrikaanse (ondertussen) vrienden heel hard bedanken voor alles! Zij hebben ons iedere dag begeleid door hun gemeente, meegenomen naar hun eigen dorpje, school,… zij hebben ons geholpen bij het kopen van de stoffen op de markt, weggetrokken van de straat wanneer er een motor aankwam, leren dansen, leren poetsen met een Afrikaanse bezem,… Van de kleine dagdagelijkse dingen tot dingen die wij voor altijd meenemen.

Een dikke dikke merci!

Ondertussen hebben we onze koffers en lopen we richting de aankomst hal. Wat een leuk weerzien! Iedereen was er en ja ja, zelfs spandoeken waren erbij! Maar waar we allemaal heel blij mee waren... de koffiekoeken van de mama van Thijs J
Een aankomst met dikke knuffels, spandoeken en koffiekoeken. Moe en voldaan gaan we allemaal richting huis. Wie weet tot een volgende keer!



vrijdag 14 september 2018

Dag 15 van de inleefreis: Ganvié et hupsaké!


Deze ochtend stond onze wekker iets vroeger dan normaal want we moesten ons vliegtuig halen. We maken nog een tussenstop in Ganvié, een paaldorp. Na enkele traantjes en laatste keer gezwaai zijn we goed en wel vertrokken in Za-Kpota. We stapten in de bus en waren weg!

Abel, Appo en Michée reisden met ons mee. De sfeer op de bus zat voor een allerlaatste keer weeral goed! Toen we uitstapten mochten we meteen het gondelbootje op. Gelukkig had ons bootje een motor en konden wij gezellig genieten van het uitzicht, al was dit soms wel wat wiebelig ;) We vaarden over het grootste meer van Benin. Het was onderverdeeld in kleine vissersputten en reikte helemaal tot in Cotonou. Doordat er veel beplanting was, moest de motor regelmatig proper worden gemaakt. Uiteindelijk kwamen we veilig “aan land” bij een gezellig restaurantje.

De “big mama” van het restaurantje kwam gezellig bij ons aan tafel zitten. Maar ook de huisdieren liepen onder onze tafel door en kwamen kijkje nemen wie we waren. Je moet je bij Ganvié voorstellen dat dit het Venetië is van Benin, maar dan zonder verharde straten, enkel water en veerbootjes. De huisdieren leven bij de mensen in huis en op het terras. Ganvié heeft zijn charme maar ook zeker een bewondering voor de mensen die daar leven.

Na een heerlijke maaltijd moesten we onze Afrikaanse vrienden toch even leren op tijd te zijn. We moesten ten laatste om 17u30 op de luchthaven zijn, maar tegen onze vrienden hebben we toch maar gezegd dat we er al om 17u00 moeten zijn. Uiteindelijk waren we er om 17u29. Goed en wel aangekomen op de luchthaven, wachten we nu op ons vliegtuig om terug vliegen naar België!

Tot morgen (in real life!!)



Dag 14 van de inleefreis: we ronden stilaan af


Wat vliegt de tijd! Het lijkt nog maar even geleden dat we in de luchthaven van Cotonou aankwamen en nu is het jammer genoeg alweer onze laatste dag hier in Za-Kpota. Vandaag staat er niet veel meer op het programma en zullen we de laatste dingen afronden.

In de voormiddag bezoeken we nog de markt van Bohicon, die lekker druk is. Wat een sensatie: superveel onbekende geuren, kleuren en geluiden komen op ons af. Omdat we met een te grote groep zijn, splitsen we op in twee groepjes om de verschillende kraampjes te verkennen. Al meteen stuiten we op de eerste uitdaging, want we moeten de straat oversteken. De brommers zoeven voorbij met veel getoeter. Gelukkig krijgen Abel en Maxime ons aan de andere kant van de straat, waar we onze ogen kunnen uitkijken. Er zijn kraampjes die stoffen verkopen, maar ook machetes en juwelen kan je op de markt vinden. Wat we het meeste zullen onthouden? Het deel waar de slagers zitten. We zien varkenskoppen, stukken vlees en bloed en er is een man bezig met het slachten van een koe. Nadat we nog een paar dingetjes hebben gekocht en van de ervaring van de markt hebben kunnen genieten, keren we weer huiswaarts, waar ons laatste middagmaal al klaarstaat! Frietjes met bakbanaan, het is feest. J 


Als we onze buikjes rond hebben gegeten en hebben kunnen genieten van een Afrikaanse siësta, is het tijd om de afgelopen twee weken te evalueren. We staan in een cirkel rond een boom en laten aan de hand van onze plaats ten opzichte van de boom zien hoe we over de activiteiten van de inleefreis denken. De conclusie: het was een topreis die we nooit zullen vergeten! En daar denkt ook de gemeente zo over, want we worden op het gemeentehuis verwacht om de laatste avond in stijl af te sluiten. Vijf minuutjes op de burgemeester wachten worden er al snel tien en dertig en na drie uur maakt hij eindelijk zijn opwachting. Van Afrikaans wachten gesproken! Michée, Celestin en de burgemeester nemen uitgebreid de tijd om iedereen die aan de reis heeft meegeholpen te bedanken. Het was een groot succes en dat komt door veel mensen. Om ons te bedanken, wilt hij ons een gewoven sjaal en een mooie armband met onze naam op geven, superlief!

Nu kruipen we snel onder de wol, want morgen zullen we op tijd op moeten staan om de laatste dingen op te rommelen en om negen uur richting Ganvié te trekken. Da’s een palendorpje dat we zullen bezoeken voor we naar de luchthaven gaan om weer richting België te vliegen. Tot snel!

Dag 13 van de inleefreis: "de VITO van Za-Kpota"


Na een heerlijk ontbijt met weer lekkere avocado’s kon onze dag hier in Za-Kpota beginnen. Deze voormiddag waren we weer de gast bij ASEZ om met alle kindjes leuke spelletjes te spelen. We kwamen er al snel achter dat niet alle spelletjes hier anders zijn maar er ook Afrikaanse versies bestaan van onze spelletjes. Zo begonnen we de spelvoormiddag met een Afrikaanse versie van drakenbal en nog enkele andere Afrikaanse spelletjes. Daarna hebben we de kinderen ook een aantal spelletjes van bij ons aangeleerd zoals TIK TAK BOEM, doktertje in de knoop … We zijn ook nog met alle kinderen naar een monument in Za-Kpota gegaan om daar samen een paar toffe foto’s en filmpjes te maken. Het was heel warm, maar doordat iedereen heel actief meespeelde was het alsnog een kei plezante spelvoormiddag!

 ’s Middags aten we heerlijke, knapperige, gezonde, warme frietjes gemaakt van maniok. Na het eten hadden we even tijd om wat uit te rusten, maar iedereen begon spontaan gezelschapsspelletjes te spelen met elkaar. Op die manier was de middag ook weeral goed begonnen! J


Om 15 uur vertrokken we stilaan richting CCFP aka de “VITO van Za-Kpota”. Wij zagen dat leerlingen in deze school dingen leerden over landbouw, lassen, metaalbewerking en bouw. Vervolgens mochten we ook zelf de handen uit de mouwen steken. We hielpen bij de schooltuin door het planten van plantjes en het plukken van pepers. Vooral bij het pepers plukken hebben we veel gelachen … “Zo pikant kan dat nu toch niet zijn?”, “AAAHH, oei, precies toch wel!!” 
De vergelijking met de VITO in Hoogstraten is niet zomaar spontaan ontstaan. Zij hebben namelijk een scholenband met deze school in Za-Kpota. De VITO had ons ook enkele werkuniformen gegeven die wij vervolgens mochten schenken aan de school. Nog eens een dikke merci aan de VITO, zowel de leerkrachten als de leerlingen waren er zéér tevreden  mee.
Daarna vertrokken we richting het centrum van Za-Kpota voor onze allerlaatste sketch van deze reis, gelukkig scheen de zon deze keer heel hard en kan de sketch wel doorgaan. Eerst speelden we nog kat en muis met de kinderen, een spel dat ze nog niet kenden. Iedereen (wij, de kinderen en de ouders) waren zeer enthousiast over de sketch en ook de nabespreking met de volwassenen was zeer interessant. Toen we vertrokken kregen we nog veel aandacht van de kinderen, het was bijna een processie tot aan onze slaapplaats! ;)

Toen we aankwamen van deze zonnige dag hadden we geen tijd om uit te rusten want vanavond koken we zelf een Belgische maaltijd. Uiteraard gebeurde dit ook op onze manier en werden ook de mannen meteen aan het werk gezet. Nadat we samen vele wortels en aardappelen hadden geschild mocht het resultaat er zijn: heerlijke pejkesstoemp met een goei stukske kiek! Dat was smullen! De Afrikaanse jongeren vonden het ook heel lekker, maar uiteraard niet pikant genoeg… dan nog maar wat “piment” erop.

’s Avonds hebben we nog gezellig samen gebabbeld, veel gelachen en daarna was het weeral tijd om te gaan slapen zodat we uitgerust zijn voor onze laatste dag samen met de Afrikaanse jongeren!!

HOUDOEE!! J

Dag 12 van de inleefreis: een rustige maar speciale dag


We startten de dag met een nieuw ontbijt, deze keer avocado met een broodje. Dit was genieten. Hier in Afrika zijn de avocado’s extra lekker!
Op het programma voor de voormiddag stond een artisanale activiteit, dit was de plaatselijke weverij. Door middel van sturing van voeten en armen werd er een patroon gevormd, dit had als eindresultaat een sjaal, doek…

Ook wij mochten eens proeven van dit werk, het zag er makkelijker uit dan het was.
Bij de weefster ging het een stuk sneller, zij vertelde ons dat ze dagelijks werkt van 7uur tot 21uur. Dit was goed om twee tot vier doeken te maken.
Buiten werden er rieten matten gemaakt, dit was het werk van twee jonge meisjes. Ook dit was interessant om uit te proberen, dit ging een stuk makkelijker.
Tijdens de terug wandeling kwamen de letters van Za-Kpota tegen, vergelijkbaar met Hollywood. Hier kon natuurlijk geen groepsfoto ontbreken.
Na het middageten zijn we op bezoek geweest bij een naaister. Het was een uniek beeld om te zien hoe de kleren werden gemaakt met een zelf aan te drijven naaimachine.
Daarna was het tijd om de opening van onze cinema voor te bereiden. Tot deze afwerking behoort de decoratie, de afwerking van de muur, de ondergrond zitbaar maken, …

Bij deze willen we ook selection Lauryssen bedanken voor de schenking van de DVD speler en alle andere mensen die op een of andere manier hebben gesponsord, gesteund. Dikke merci!
De kindjes werden om 20u00 verwacht voor de eerste film. De film die werd afgespeeld is “The Incredibles”. 

De cinema werd op een officiële manier geopend door middel van het doorknippen van een lint. Zo konden we de avond met z’n alle op een mooie en gezellige manier afsluiten.
 Slaapwel, tot morgen. Zzzz 



woensdag 12 september 2018

Dag 11 van de inleefreis: bezoek gezondheidscentrum & avondmarkt

Zoals vorige maandag werden we uitgenodigd op het gemeentehuis om het hijsen van de Beninse vlag bij te wonen. Dat gaat zoals gewoonlijk gepaard met het zingen van het volkslied en een kleine toespraak van de secretaris.

Na een stevig ontbijt kregen we de kans om de verschillende diensten van het gemeentehuis eens nader te bekijken. Zo was er bijvoorbeeld de dienst voor sociale zaken, infrastructuur en niet te vergeten de geboorteregistratie van de pasgeborenen. Het grootste verschil met hoe het bij ons gebeurt is dat hier veel op papier bijgehouden wordt en daarvoor geen speciale opslagplaats voorzien is. We zagen echter ook gelijkenissen zoals het digitaal bijhouden van de boekhouding. Dit is deels te danken aan de stedenband.

Daarna stond de schilder ons op te wachten die ons zou helpen bij het schilderen van de projectiemuur van onze openluchtcinema. Het eerste spatje verf werd aangebracht door ons, de jongeren van Hoogstraten. Nadien mocht iedereen om de beurt een laagje verf aanbrengen. De afwerking werd door een professionele schilder gedaan. Nu is het aftellen naar de première!
Met het busje vertrokken we richting Kpozoun en bezochten we “centre santé”. Dit is de plaats waar zowel zwangere vrouwen als zieken terecht kunnen. Om een idee te geven: bevallen kost hier slechts 1,5 euro, een opname in het centre santé 1 euro en een urinetest 0,20 cent. Je kunt hier dus voor van alles terecht. Zoals Ellen het verwoordde ; “Het is een uitgebreide dokterspraktijk, ze weten van veel een beetje maar hebben niet zoals een ziekenhuis een specialist voor speciale kwaaltjes.” Ze functioneren volledig op de kennis van verpleegsters, want een echte dokter is niet aanwezig.
We hebben de verschillende kamers gezien zoals de kleine apotheek, de consultatieruimte en de hospitalisatieruimte waar plaats was voor 3 patiënten. In het verloskundige gedeelte lag een vrouw met haar pasgeboren baby van 7 uur oud. In diezelfde ruimte lag ook een vrouw die elk moment naar de verloskamer gebracht kon worden.

Net voor we klaar stonden om te vertrekken naar de plaats waar we de sketch zouden spelen, viel de regen met bakken uit de lucht. Tijdens het wachten zat er een vrouw met een baby naast ons. Celien mocht de baby even vasthouden en de baby plaste op Celien haar schoot. De verpleegster kwam naar haar toegelopen en voorspelde dat ze weldra een tweeling zou krijgen … J

De regen hield aan en deed onze planning letterlijk en figuurlijk in het water vallen. De sketch kon hierdoor niet doorgaan. De terugweg was een heuse belevenis… het leek wel alsof we door een rivier aan het rijden waren in plaats van op een zandweg.
We kwamen uitgeput terug aan en konden daarna bekomen met heerlijke frietjes gemaakt van maniok. Daarna kleedden we ons snel om en bezochten we de markt in Za-Kpota centrum die die middag om 16u begon en pas in de late uurtjes tot z’n einde kwam. De jongeren leidden ons rond door verschillende kraampjes. De kraampjes die ons het meest interesseerden waren die met de kleurrijke Afrikaanse stof.

Toen we terugkwamen was het al laat en donker en dus tijd om in ons bed te kruipen.

maandag 10 september 2018

Dag 10 van de inleefreis: zondag, matchdag, feestdag


Zondag, feestdag! Als ontbijt kregen we een lekkere croissant om de dag mee te beginnen. Die suikers konden we zeker en vast gebruiken, aangezien de voormiddagactiviteit voetballen was. Onze Afrikaanse vrienden wilden met het busje richting het voetbalveld rijden, maar die 1 km konden we echt wel wandelen. Op die manier konden we ineens onze spieren al wat opwarmen. Toen we aankwamen, wisten we niet wat we zagen. Zo’n groene grasmat! Het was een kunstgrasveld, die een paar jaar geleden gefinancierd werd door een Franse NGO. Kaat voelde zich helemaal in haar sas toen ze de opwarming mocht geven. Met een stevige beat door de boxen gingen onze knieën en hielen vlot de lucht in. Het was zeer warm en vochtig, dus we waren al snel buiten adem… en toen moest de match nog beginnen. We speelden tegen de studenten van Za-Kpota. Ze zagen er zeer goed uit, dus vreesden we ergste. We liepen de longen uit ons lijf en het zweet droop van onze gezichten. We kwamen redelijk snel op achterstand, maar dat hield ons niet tegen om te blijven strijden in die hitte. Na 3 doelpunten van de tegenpartij, slaagden we er toch in om nog 2 keer te scoren. Met die eindstand verlieten we met opgeheven hoofd (en een zijknat t-shirt) het voetbalveld. 


Aangekomen in het gemeentehuis hadden we niet veel tijd om ons op te frissen. Er stond namelijk een presentatie van die studentenvereniging van Za-Kpota op het programma. De ‘president’ van de vereniging deed een uitgebreide uiteenzetting omtrent hun werking. Zo vertelde hij hoe zij de studenten van Za-Kpota op financieel gebied begeleiden en hoe zij de wetteksten voor hen bevattelijk maken. Daarnaast organiseren ze ook leuke activiteiten voor de lokale studenten, zoals een voetbaltoernooi doorheen het jaar. De studentenvereniging had veel weg van een Belgisch presidium, maar deze was niet voor één bepaalde studie en wel voor alle studenten uit één bepaalde gemeente. Na wat gedachten te hebben gewisseld over de gelijkenissen en verschillen, schoven we aan tafel. We aten rijst, hoera!

Meteen na het middagmaal moesten we helaas afscheid nemen van Ingrid. Het was een emotioneel momentje, omdat we ons al enorm geamuseerd hebben. Ze had ook steeds een luisterend oor. Dus Ingrid, merci!

Daarna vertrokken we richting Aglatan om een project van de stedenband te bezoeken. Men leidde ons rond in een schooltuin. Dat is een soort van landbouwschool waar kinderen onder andere leren het maximale te halen uit een minimum aan water. Vervolgens kunnen de kinderen er ook kennis maken met bemesting. Er wordt immers gebruikt gemaakt van composttoiletten, waarbij urine en faeces worden gecollecteerd. Dat wordt gedurende 3 maanden opgeslagen in een gesloten basin, waarna het aangelengd met water gebruikt kan worden voor de bemesting van de teelt. In de schooltuin worden verschillende groenten en fruit geteeld voor de schoolkeuken.


Nadien nog een kort bezoek in het dorpje waar vele kinderen voor ons zongen en met ons op de foto wouden. De terugreis naar ons verblijf was wel spannend, het had dit weekend veel geregend, dus de weg was heel slibberig. Zelfs de chauffeur vond het een uitdaging. Maar eindgoed, algoed. Aankomen en frietjes op ons bord krijgen! Zondag, feestdag!!! (Toch een beetje kermis vieren J )